Στην ψυχανάλυση, το πλαίσιο δεν είναι ένα ουδέτερο περιβάλλον∙ είναι ο βασικός όρος δημιουργίας ενός πεδίου λόγου όπου κάτι του υποκειμένου μπορεί να ειπωθεί αλλιώς. Η σταθερότητα του χρόνου, του χώρου και του κανόνα της ελεύθερης συνειρμικής λειτουργίας δεν υπηρετούν μια «τεχνική»· συγκροτούν μια σκηνή όπου ο αναλυόμενος μπορεί να αφήσει να αναδυθούν ασυνείδητες θέσεις, ενορμήσεις και φαντασιώσεις χωρίς τον έλεγχο της καθημερινής του ταυτότητας.

Σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να ζούμε κυρίως «στο μυαλό μας», η επανασύνδεση με το σώμα μας είναι μια πράξη φροντίδας και αλήθειας. Είναι ο τρόπος να ξανασυναντηθούμε με τον εαυτό μας — πέρα από τις σκέψεις, τις απαιτήσεις και τους ρόλους που κουβαλάμε.

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου, όπου είδαμε ότι η ψυχαναγκαστική προσωπικότητα δεν είναι απλώς μια συλλογή συμπτωμάτων που πληρούν κριτήρια διάγνωσης, αλλά ότι το υποκείμενο ζει σε μια συνεχή κατάσταση επαγρύπνησης, πάντα προσεκτικό, πάντα σε επιφυλακή, πάντα προετοιμασμένο για την επόμενη απειλή, θα μελετήσουμε πώς μπορεί αυτό να αλλάξει μέσω μιας ψυχοδυναμικής-ψυχαναλυτικής θεραπευτικής παρέμβαση.

Η ψυχαναγκαστική δομή προσωπικότητας αποτελεί μια από τις πιο περίπλοκες, απαιτητικές συνάμα ενδιαφέρουσες και άξιες παρατήρησης ψυχικές δομές τόσο συμπεριφορικά όσο και ψυχαναλυτικά. Πίσω από την επιφάνεια της τάξης, της λογικής και της αυτοπειθαρχίας κρύβεται ένας εσωτερικός κόσμος γεμάτος αγωνία, φόβο για την απώλεια ελέγχου και μια ακατάπαυστη μάχη ενάντια στην αβεβαιότητα της ζωής. Η ψυχαναγκαστική προσωπικότητα δεν αποτελεί απλώς μια συλλογή συμπεριφορών, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο ύπαρξης στον κόσμο, μια αμυντική οργάνωση του ψυχισμού που επιχειρεί να κρατήσει σε απόσταση το άγχος και την απειλή του κατακερματισμού του Εγώ.